ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ വീട് എന്നത് വെറുമൊരു തലചായ്ക്കാനുള്ള ഇടം മാത്രമല്ല; അതൊരു വൈകാരികമായ അസ്തിത്വവും ജീവിതലക്ഷ്യവുമാണ്. “സ്വന്തമായി ഒരു വീട്” എന്നത് ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരന്റെയും സ്വപ്നങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഒന്നാമതാണ്. എന്നാൽ കാലം മാറുമ്പോൾ ഈ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പുതുതലമുറക്കിടയിൽ, വീട് ഒരു സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വമായി കാണുന്നതിന് പകരം അതൊരു ‘നിർജീവ ആസ്തി’ (Dead Asset) ആയി മാറുന്നുണ്ടോ എന്ന ഗൗരവകരമായ ചർച്ചകൾ ഉയരുന്നുണ്ട്. സ്വന്തം വീടിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തേക്കാൾ പ്രായോഗികതയ്ക്കും സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനും മുൻഗണന നൽകുന്നവർ ഇന്ന് വാടകവീടുകളെയാണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. മെട്രോ നഗരങ്ങളിലെ കുതിച്ചുയരുന്ന വസ്തുവിലയും ഭവനവായ്പകളുടെ ഉയർന്ന പലിശനിരക്കും ഈ ചിന്താഗതിക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, സാമ്പത്തിക കണക്കുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വീട് വാങ്ങുന്നതാണോ അതോ വാടകയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നതാണോ ബുദ്ധിപരമായ തീരുമാനമെന്ന് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.
ഇന്നത്തെ കാലത്ത് കൊച്ചി, ബംഗളൂരു, മുംബൈ തുടങ്ങിയ മെട്രോ നഗരങ്ങളിൽ മാന്യമായ സൗകര്യങ്ങളുള്ള ഒരു അപ്പാർട്ട്മെന്റ് വാങ്ങണമെങ്കിൽ കുറഞ്ഞത് ഒരു കോടി രൂപയെങ്കിലും ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരും. സാധാരണക്കാരായ മധ്യവർഗത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത്രയും വലിയ തുക ഒറ്റയടിക്ക് കണ്ടെത്തുക എന്നത് അസാധ്യമാണ്. സ്വാഭാവികമായും ഭവനവായ്പകളെയാണ് എല്ലാവരും ആശ്രയിക്കുന്നത്. എന്നാൽ വായ്പ എടുക്കുമ്പോൾ തന്നെ വലിയൊരു തുക കൈയിൽ കരുതേണ്ടതുണ്ട്. സാധാരണയായി ബാങ്കുകൾ വീടിന്റെ വിലയുടെ 80 ശതമാനം മാത്രമേ വായ്പയായി നൽകാറുള്ളൂ. ബാക്കി 20 ശതമാനം തുക ‘ഡൗൺപേയ്മെന്റ്’ ആയി നമ്മൾ തന്നെ നൽകണം. ഒരു കോടി രൂപയുടെ വീടിന് 20 ലക്ഷം രൂപ ഡൗൺപേയ്മെന്റ് നൽകണം. ഇതിന് പുറമെ രജിസ്ട്രേഷൻ ഫീസും സ്റ്റാമ്പ് ഡ്യൂട്ടിയും നൽകേണ്ടതുണ്ട്. ശരാശരി ആറ് ശതമാനം രജിസ്ട്രേഷൻ ഫീസ് കണക്കാക്കിയാൽ ആറ് ലക്ഷം രൂപ കൂടി അധികം വരും. ചുരുക്കത്തിൽ, വായ്പ ലഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ 26 ലക്ഷം രൂപ ഒരാൾ തന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ചെലവാക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഈ 26 ലക്ഷം രൂപ ബാങ്കിൽ നിക്ഷേപിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന പലിശയോ അല്ലെങ്കിൽ ഓഹരി വിപണിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന ലാഭമോ ഇവിടെ നഷ്ടപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
അടുത്തത് പ്രതിമാസ തിരിച്ചടവിനെ (EMI) കുറിച്ചാണ്. ഒരു കോടി രൂപയുടെ വീടിന് 80 ലക്ഷം രൂപ വായ്പയെടുക്കുമ്പോൾ, ഒമ്പത് ശതമാനം പലിശ നിരക്കിൽ 20 വർഷത്തേക്ക് തിരിച്ചടയ്ക്കുകയാണെങ്കിൽ മാസം തോറും ഏകദേശം 72,000 രൂപയോളം ഇഎംഐ ആയി നൽകേണ്ടി വരും. എന്നാൽ ഇതേ മൂല്യമുള്ള ഒരു വീട് വാടകയ്ക്കെടുക്കുകയാണെങ്കിൽ നഗരത്തിന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ച് 25,000 മുതൽ 30,000 രൂപ വരെ മാത്രമേ വാടക നൽകേണ്ടി വരികയുള്ളൂ. അതായത്, വായ്പയെടുക്കുന്ന ഒരാൾ വാടക നൽകുന്നതിനേക്കാൾ ഇരട്ടിയിലധികം തുക മാസാമാസം ചെലവാക്കുന്നു. ഈ അധികമായി നൽകുന്ന 42,000 രൂപ കൃത്യമായി ഏതെങ്കിലും മ്യൂച്വൽ ഫണ്ടുകളിലോ മറ്റ് നിക്ഷേപ പദ്ധതികളിലോ നിക്ഷേപിച്ചാൽ 20 വർഷം കഴിയുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന തുക കോടികളായിരിക്കും. ഈ കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ വാടകയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നതാണ് സാമ്പത്തികമായി ലാഭകരമെന്ന് പ്രഥമദൃഷ്ട്യാ തോന്നാം.
വാടകയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നതിന്റെ പ്രധാന ഗുണം സാമ്പത്തികമായ വഴക്കമാണ്. ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് മാറേണ്ടി വന്നാൽ വാടക വീട് മാറ്റുന്നത് എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ സ്വന്തം വീടാകുമ്പോൾ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ, പ്രോപ്പർട്ടി ടാക്സ് തുടങ്ങിയ ബാധ്യതകൾ ഉടമയുടെ തലയിലാകും. വാടകക്കാരന് ഇത്തരം തലവേദനകളില്ല. എങ്കിലും, സ്വന്തം വീട് നൽകുന്ന മാനസികമായ സമാധാനം ചെറുതല്ല. വാടക ഏത് സമയത്തും വർധിക്കാം എന്ന പേടിയോ, ഉടമ എപ്പോൾ മാറാൻ പറയും എന്ന ആശങ്കയോ സ്വന്തം വീടുള്ളവർക്ക് വേണ്ട. കൂടാതെ, കാലക്രമേണ വസ്തുവിന്റെ വില വർധിക്കുന്നത് ഒരു ദീർഘകാല നിക്ഷേപമായി കാണാം. 20 വർഷം കഴിയുമ്പോൾ വായ്പ അവസാനിക്കുകയും വീട് പൂർണ്ണമായും നിങ്ങളുടേതായി മാറുകയും ചെയ്യും. അപ്പോഴത്തെ വിപണി മൂല്യം വായ്പയായി നൽകിയ തുകയേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് കൂടുതലായിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
ഈ രണ്ട് രീതികൾക്കും അതിന്റേതായ ഗുണദോഷങ്ങളുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ജോലി സ്ഥിരമായ ഒരിടത്താണോ, വരും വർഷങ്ങളിൽ വരുമാനത്തിൽ വലിയ വർധനവ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ, കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും ഈ തീരുമാനം. കേവലം സാമ്പത്തിക ലാഭം മാത്രം നോക്കുന്നവർക്ക് വാടകയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നതും ബാക്കി പണം നിക്ഷേപിക്കുന്നതും ലാഭകരമാണ്. എന്നാൽ തലമുറകൾക്ക് കൈമാറാവുന്ന ഒരു ആസ്തിയും മാനസികമായ സുരക്ഷിതത്വവുമാണ് ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ സ്വന്തം വീട് തന്നെയാണ് മികച്ച ഓപ്ഷൻ. കൃത്യമായ സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണത്തോടെയും വിപണിയിലെ ട്രെൻഡുകൾ മനസ്സിലാക്കിയും വേണം ഇതിലേതെങ്കിലും ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ.
