കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സാമുദായിക ചരിത്രത്തിൽ ഒരിക്കലും മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയാത്ത കറുത്ത അധ്യായമാണ് 2009 മെയ് 17-ന് തിരുവനന്തപുരത്തെ തീരദേശ മേഖലയായ ബീമാപള്ളിയിൽ അരങ്ങേറിയ പോലീസ് വെടിവെപ്പ്. സ്വതന്ത്ര കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പോലീസിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ ഏറ്റവും വലിയ രണ്ടാമത്തെ വെടിവെപ്പായിട്ടും, ആറ് നിരപരാധികളായ മനുഷ്യർ ജീവനറ്റ് വീണിട്ടും, അമ്പതിലധികം പേർക്ക് വെടിയേറ്റ് മാരകമായി പരിക്കേറ്റിട്ടും മലയാളി പൊതുസമൂഹം ഇന്നും ഈ ദുരന്തത്തെ ഒരപകടം പോലെ കാണാനോ അല്ലെങ്കിൽ പൂർണ്ണമായി മറന്നുകളയാനോ ആണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദൻ മുഖ്യമന്ത്രിയും കോടിയേരി ബാലകൃഷ്ണൻ ആഭ്യന്തരമന്ത്രിയുമായിരുന്ന ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ മുന്നണി ഭരണകാലത്താണ് കേരളത്തെ നടുക്കിയ ഈ ക്രൂരത അരങ്ങേറിയത്. ഭരണകൂട ഭീകരതയുടെയും ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്വത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ വിവേചനത്തിന്റെയും ഇരകളായി തീരദേശത്തെ ഒരു ജനവിഭാഗം മാറിയപ്പോൾ, ജനാധിപത്യ വിശ്വാസികൾ എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന വലിയൊരു സമൂഹം പുലർത്തിയ മൗനം ഇന്നും ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം അതിക്രമങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാനുള്ള ലൈസൻസായി മാറുന്നുണ്ട്.

ബീമാപള്ളി വെടിവെപ്പിലേക്ക് നയിച്ച സാഹചര്യങ്ങൾ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് പൊട്ടിമുളച്ചതായിരുന്നില്ല. മെയ് ആദ്യവാരം മുതൽ ബീമാപള്ളി, ചെറിയതുറ പ്രദേശങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു പ്രാദേശിക ക്രിമിനൽ പശ്ചാത്തലമുള്ള വ്യക്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുണ്ടായ തർക്കങ്ങളാണ് ക്രമസമാധാന പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറിയത്. ബീമാപള്ളിയിലെ പ്രസിദ്ധമായ ഉറൂസ് ഉത്സവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് തീർത്ഥാടകരെ തടഞ്ഞതും പ്രദേശത്തുണ്ടായ ചില അസ്വസ്ഥതകളും ഇരുവിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷാവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണമായി. സാധാരണഗതിയിൽ ഇത്തരം തീരദേശ സംഘർഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളും ജനപ്രതിനിധികളും പോലീസും അടിയന്തരമായി ഇടപെട്ട് സമാധാന ചർച്ചകൾ നടത്താറുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ബീമാപള്ളിയുടെ കാര്യത്തിൽ അധികൃതരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ ബോധപൂർവ്വമായ നിസ്സംഗതയും പരാജയവും സ്ഥിതിഗതികൾ വഷളാക്കി. ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിലേക്ക് കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങുമ്പോഴും ജനങ്ങളെ ശാന്തരാക്കാനോ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനോ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങൾ കൃത്യസമയത്ത് തയ്യാറായില്ല എന്നത് ഈ സംഭവത്തിന് പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയ അനാസ്ഥ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

മെയ് 17-ന് ഉച്ചയ്ക്ക് മൂന്ന് മണിയോടെയാണ് ബീമാപള്ളി തീരത്തെ ചോരക്കടലാക്കി മാറ്റിയ ആ ദാരുണ സംഭവം അരങ്ങേറുന്നത്. പ്രദേശത്ത് ഒത്തുകൂടിയ ജനക്കൂട്ടത്തിന് നേരെ യാതൊരുവിധ മുൻറിയിപ്പുകളോ നിയമപരമായ മുൻഗണനാക്രമങ്ങളോ പാലിക്കാതെ പോലീസ് തുരുതുരാ വെടിയുതിർക്കുകയായിരുന്നു. സാധാരണ നിലയിൽ ഇത്തരം സംഘർഷങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ പോലീസ് ആദ്യം ലാത്തിച്ചാർജ് നടത്തുകയോ, കണ്ണീർവാതകം പ്രയോഗിക്കുകയോ, ജലപീരങ്കി ഉപയോഗിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ആകാശത്തേക്ക് വെടിവെക്കുകയോ ആണ് ചെയ്യേണ്ടത്. എന്നാൽ ബീമാപള്ളിയിൽ ഈ വക നിയമങ്ങളൊന്നും പാലിക്കപ്പെട്ടില്ലെന്ന് സാക്ഷികളും മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകരും ഒരേസ്വരത്തിൽ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. നെഞ്ചിനും തലയ്ക്കും ലക്ഷ്യം വെച്ചാണ് പോലീസ് ജനങ്ങൾക്ക് നേരെ വെടിവെച്ചത്. കടലിൽ മീൻപിടിക്കാൻ പോയി മടങ്ങിവന്നവരും, കടൽത്തീരത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടികളും, പ്രായമായവരും അടക്കം ആ വെടിയുണ്ടകൾക്ക് ഇരയായി. അക്രമം അഴിച്ചുവിട്ട ജനക്കൂട്ടത്തെ പിരിച്ചുവിടാനാണ് വെടിവെപ്പ് നടത്തിയത് എന്നായിരുന്നു പോലീസിന്റെ ഔദ്യോഗിക ന്യായീകരണമെങ്കിലും, പരിക്കേറ്റവരുടെയും മരിച്ചവരുടെയും ശരീരത്തിലേറ്റ മുറിവുകൾ പോലീസിന്റെ മൃഗീയമായ വേട്ടയാടലിന്റെ തെളിവുകളായിരുന്നു.

സെയ്താലി എന്ന ഇരുപത്തിനാലുകാരൻ, ബാദുഷ, ഫിറോസ് എന്ന പതിനാറുകാരനായ വിദ്യാർത്ഥി, അഹ്മദലി, അബ്ദുൽ ഹമീദ്, അബ്ദുൽ കനി എന്നീ ആറ് സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരാണ് അന്ന് പോലീസിന്റെ വെടിയുണ്ടകൾക്കിരയായി ജന്മനാട്ടിൽ ഒടുങ്ങിയത്. ഇവരിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും കുടുംബത്തിന്റെ ഏക അത്താണികളായ തൊഴിലാളികളായിരുന്നു. ഇതിന് പുറമെ അൻപതിലധികം ആളുകൾക്ക് ഗുരുതരമായി വെടിയേൽക്കുകയും അവരിൽ പലരും ആജീവനാന്ത വൈകല്യങ്ങളിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പരിക്കുകളുടെ ആഘാതവും ശരീരത്തിൽ അവശേഷിച്ച വെടിയുണ്ടകളുടെ കഷണങ്ങളുമായി നരകയാതന അനുഭവിച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മരണപ്പെട്ടവരും ഈ ദുരന്തത്തിന്റെ തുടർച്ചകളാണ്. കേരളത്തിൽ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും ഇത്തരമൊരു പോലീസ് ക്രൂരത നടന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഉണ്ടാകുമായിരുന്ന രാഷ്ട്രീയ കൊടുങ്കാറ്റോ പ്രക്ഷോഭങ്ങളോ ബീമാപള്ളി വിഷയത്തിൽ ഉണ്ടായില്ല എന്നത് വിസ്മയകരവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായ വസ്തുതയാണ്. ഒരു ജനവിഭാഗത്തെ മുഴുവൻ ക്രിമിനലുകളോ അക്രമികളോ ആയി മുദ്രകുത്തിക്കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ ക്രൂരതയെ ന്യായീകരിക്കാനാണ് അന്ന് ഭരണകൂടവും പോലീസും ശ്രമിച്ചത്.

ഈ വലിയ നരനായാട്ടിന് ശേഷം ജനരോഷം തണുപ്പിക്കാനായി ജസ്റ്റിസ് കെ. രാമകൃഷ്ണൻ തലവനായുള്ള ജുഡീഷ്യൽ കമ്മീഷനെ അന്നത്തെ വി.എസ്. സർക്കാർ നിയോഗിച്ചു. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട അന്വേഷണത്തിനൊടുവിൽ 2012 ജനുവരിയിൽ ഉമ്മൻചാണ്ടി സർക്കാരിന്റെ കാലത്താണ് കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ചത്. എന്നാൽ ഈ റിപ്പോർട്ട് ഇരകളായ ജനങ്ങൾക്ക് നീതി ഉറപ്പാക്കുന്നതിന് പകരം കുറ്റക്കാരായ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും ഭരണകൂട ഭാഷ്യത്തെ ശരിവെക്കുന്നതുമായിരുന്നു. തീരദേശത്ത് ഒരു വലിയ വർഗീയ കലാപം ഉണ്ടാകുന്നത് ഒഴിവാക്കാനാണ് പോലീസ് വെടിവെപ്പ് നടത്തിയത് എന്ന വിചിത്രമായ കണ്ടെത്തലാണ് കമ്മീഷൻ നടത്തിയത്. രണ്ട് വിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രാദേശിക തർക്കത്തെ ‘വർഗീയ കലാപശ്രമം’ എന്ന് ലേബലൊട്ടിച്ച് വെടിവെപ്പിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ച കമ്മീഷൻ നിലപാടിനെതിരെ ശക്തമായ പ്രതിഷേധമാണ് ഉയർന്നത്. ബീമാപള്ളി മുസ്‌ലിം ജമാഅത്ത് ആക്ഷൻ കമ്മിറ്റിയും വിവിധ മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളും ഈ റിപ്പോർട്ട് പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. വെടിവെപ്പിന് ഉത്തരവാദികളായ ഉന്നത പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കെതിരെ ഒരുവിധത്തിലുള്ള വകുപ്പുതല നടപടികളോ നിയമനടപടികളോ സ്വീകരിക്കാൻ മാറിമാറി വന്ന സർക്കാരുകൾ തയ്യാറായില്ല എന്നത് കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങളുടെ ഇരട്ടത്താപ്പാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ബീമാപള്ളി വെടിവെപ്പ് ഉയർത്തുന്ന ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യം മലയാളി പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ നപുംസകത്വത്തെക്കുറിച്ചാണ്. വികസനത്തെക്കുറിച്ചും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഉയർന്ന ജനാധിപത്യ ബോധത്തെക്കുറിച്ചും വാചാലരാകുന്ന കേരളീയർ, ബീമാപള്ളിയിലെ ഇരകളെയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി വിസ്മൃതിയിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. മറ്റൊരു പ്രദേശത്തായിരുന്നു ഈ വെടിവെപ്പ് എങ്കിൽ വർഷങ്ങളോളം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുമായിരുന്ന ഒരു വിഷയം, ഇരകളുടെ സാമുദായികവും സാമൂഹികവുമായ പശ്ചാത്തലം നോക്കി തമസ്കരിക്കപ്പെട്ടു. മുഖ്യധാര മാധ്യമങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും ബോധപൂർവ്വം ഈ വിഷയത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മഹേഷ് നാരായണന്റെ സംവിധാനത്തിൽ ഫഹദ് ഫാസിൽ നായകനായി പുറത്തിറങ്ങിയ ‘മാലിക്’ എന്ന ചലച്ചിത്രം ഈ സംഭവത്തെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് നിർമ്മിച്ചതെന്ന ചർച്ചകൾ ഉയർന്നപ്പോൾ മാത്രമാണ് പുതിയ തലമുറ ഈ ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. എന്നാൽ ആ സിനിമ പോലും യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെ പങ്കിനെയും കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന വിമർശനം ശക്തമായിരുന്നു.

ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിൽ പോലീസിന് ജനങ്ങളുടെ ജീവൻ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമാണുള്ളത്, അല്ലാതെ നിരപരാധികളെ വെടിവെച്ചുകൊല്ലാനുള്ള അധികാരമല്ല. ബീമാപള്ളിയിൽ സംഭവിച്ചത് അധികാരത്തിന്റെ അഹങ്കാരവും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹത്തോടുള്ള ഭരണകൂടത്തിന്റെ വിവേചന സമീപനവുമായിരുന്നു. വെടിവെപ്പ് നടന്ന് 17 വർഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും ഇരകളുടെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് അർഹമായ നഷ്ടപരിഹാരമോ പുനരധിവാസമോ കൃത്യമായി ലഭിച്ചിട്ടില്ല. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ വേർപാടിൽ ഇന്നും വിങ്ങുന്ന മനസ്സിനൊപ്പം, തങ്ങളെ അക്രമികളായി ചിത്രീകരിച്ച പൊതുബോധത്തോട് കൂടിയാണ് ആ തീരദേശ ജനത ഇന്നും ജീവിക്കുന്നത്. കുറ്റക്കാരായ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ ശിക്ഷിക്കപ്പെടാതെ നിയമത്തിന്റെ ആനുകൂല്യങ്ങൾ പറ്റി സർവീസിൽ നിന്ന് വിരമിക്കുകയോ ഉയർന്ന പദവികളിൽ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ ജനാധിപത്യം തോറ്റുപോകുന്നത് ബീമാപള്ളിയിലാണ്. ഈ കറുത്ത ചരിത്രത്തെ നിരന്തരം ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടത് കേരളത്തിന്റെ ജനാധിപത്യം നിലനിർത്താൻ അനിവാര്യമാണ്. നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ആ മനുഷ്യരുടെ ഓർമ്മകൾ മലയാളിക്ക് എക്കാലത്തും ഒരു രാഷ്ട്രീയ മുന്നറിയിപ്പാണ്.