മലയാള കവിതാചരിത്രത്തിൽ ആടയാഭരണങ്ങളില്ലാത്ത ഭാഷകൊണ്ട് അത്ഭുതം സൃഷ്ടിച്ച കവിയാണ് ഒളപ്പമണ്ണ. അതിവൈകാരികതയുടെയും അതിശയകരമായ അലങ്കാരങ്ങളുടെയും അതിപ്രസരത്തിൽ കവിത മുങ്ങിനിന്ന ഒരു കാലത്താണ്, വെറും പച്ചവെള്ളത്തിന്റെ തെളിച്ചവും മധുരവുമുള്ള വരികളുമായി അദ്ദേഹം കടന്നുവന്നത്. ‘‘ദാഹത്താൽ മധുരിക്കുന്നിതിവിടെപ്പച്ചവെള്ളവും’’ എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഒളപ്പമണ്ണക്കവിതയുടെ ആത്മാവ്. വിണ്ണിലെ ഗംഗയേക്കാൾ മണ്ണിലെ വീറിനെ സ്നേഹിച്ച അദ്ദേഹം, കവിതയെ പണ്ഡിതസദസ്സുകളുടെ ആഡംബരങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച് സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തോടും മണ്ണിനോടും ചേർത്തുനിർത്തി. കവിത കേവലം പദക്കസർത്തല്ലെന്നും മറിച്ച് അത് അനുഭവങ്ങളുടെ തീക്ഷ്ണതയാണെന്നും അദ്ദേഹം തന്റെ ഓരോ വരിയിലൂടെയും തെളിയിച്ചു.
വാക്കുകളെ ധൂർത്തടിക്കാതെ, ഏറ്റവും മിതത്വത്തോടെ ഉപയോഗിക്കുന്നതായിരുന്നു ഒളപ്പമണ്ണയുടെ ശൈലി. ഇതിനെ കവിതയിലെ ഗാന്ധിമാർഗ്ഗം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാം. വാക്കുകളുടെ ബാഹുല്യമല്ല, അവ പകരുന്ന അർത്ഥത്തിന്റെ ആഴമാണ് കവിതയുടെ ജീവൻ എന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. കവിതയിൽ പ്രത്യേക ചുമതലകളില്ലാത്ത ഒരു വാക്കുപോലും അദ്ദേഹം വരികളിൽ വെച്ചുപൊറുപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. നിത്യജീവിതത്തിലെ ലളിതമായ നാട്ടുമൊഴികളെ വലിയ ചമയങ്ങളില്ലാതെ തന്നെ കാവ്യഭാഷയാക്കി മാറ്റാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു. ‘കൈതെറ്റി വീണുപോം കുപ്പിപ്പാത്രം പോലൊരു വാചകം’ എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതിയപ്പോൾ, അത് വായനക്കാരന്റെ കാവ്യബോധത്തെ സുഷുപ്തിയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചുണർത്തുന്ന ഒന്നായി മാറി. സംസ്കൃതത്തിൽ അഗാധ പാണ്ഡിത്യമുണ്ടായിട്ടും പദപ്പൊലിമകളേക്കാൾ സാധാരണക്കാരന്റെ സംസാരഭാഷയോടായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന് പ്രിയം.
ഒളപ്പമണ്ണ മനയിലെ ആഢ്യത്വത്തിന്റെയും സമ്പത്തിന്റെയും നടുവിൽ വളർന്ന കവിയോട് ഒരിക്കൽ മഹാകവി ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ള ചോദിച്ചു: ‘പുരത്തറ മാഹാത്മ്യത്തിന്റെ പേരിൽ കവിയാകാൻ പുറപ്പെട്ടതാണോ?’. തറവാടിത്തഘോഷണങ്ങളെ പരിഹസിച്ച ചങ്ങമ്പുഴയ്ക്ക് ഒളപ്പമണ്ണ നൽകിയ മറുപടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപാരമായ ആത്മവിശ്വാസം വിളിച്ചോതുന്നതായിരുന്നു. ‘പുരത്തറ ഇനി എന്നിലൂടെയാവും അറിയപ്പെടുന്നത്’ എന്നായിരുന്നു ആ നിമിഷാർദ്ധത്തിൽ അദ്ദേഹം നൽകിയ മറുപടി. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തണലിലല്ല, സ്വന്തം കാവ്യസിദ്ധിയിലാണ് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചതെന്ന് ഈ സംഭവം വ്യക്തമാക്കുന്നു. മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും സുഫലമായ കാവ്യസപര്യകളിലൊന്നായി ഒളപ്പമണ്ണക്കവിത മാറിയതും ഈ ഉറച്ച ബോധ്യത്തിൽ നിന്നാണ്.
ഒളപ്പമണ്ണയുടെ കാവ്യജീവിതത്തിലെ മകുടോദാഹരണമാണ് ‘നങ്ങേമക്കുട്ടി’. ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തെ ഒട്ടും അതിവൈകാരികതയില്ലാതെ അവതരിപ്പിച്ച വിശ്വോത്തരമായ കൃതിയാണിത്. “നേരമല്ലാത്ത നേരത്തായ് നങ്ങേമക്കുട്ടി തൻ കുളി, ആരും തേടീല കാരണം” എന്നിങ്ങനെ തുടങ്ങുന്ന ഈ വരികൾ ഗായത്രം എന്ന അപൂർവ്വ വൃത്തത്തിലാണ് രചിക്കപ്പെട്ടത്. ഒരു പതിറ്റാണ്ടുകാലത്തെ ക്ഷമയോടെയാണ് അദ്ദേഹം ഈ കവിത പൂർത്തിയാക്കിയത്. നെഞ്ചത്തടിച്ച് നിലവിളിക്കുന്നതിനേക്കാൾ തീക്ഷ്ണമാണ് അടക്കിപ്പിടിച്ച വേദനയെന്ന് നങ്ങേമക്കുട്ടിയിലൂടെ അദ്ദേഹം ലോകത്തിന് കാട്ടിത്തന്നു. സ്വന്തം സമുദായത്തിനുള്ളിലെ അനാചാരങ്ങളെയും സ്ത്രീ അനുഭവിക്കുന്ന നിശബ്ദമായ യാതനകളെയും ഇത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ ആവിഷ്കരിച്ച മറ്റൊരു കൃതി മലയാളത്തിലില്ല. വേദനകളെ ആർക്കൈവുകളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ സൂക്ഷ്മമായാണ് ഒളപ്പമണ്ണ കൈകാര്യം ചെയ്തത്.
ജാതീയതയുടെയും ജന്മിത്വത്തിന്റെയും ഇരുട്ടിൽ കേരളം തപ്പിത്തടഞ്ഞിരുന്ന കാലത്ത് നവോത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചമായി ഒളപ്പമണ്ണക്കവിതകൾ ജ്വലിച്ചു. താൻ ജനിച്ചുവീണ നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിലെ അനാചാരങ്ങളോട് അദ്ദേഹം വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ കലഹിച്ചു. കവിതയെ മനയുടെ നാലുകെട്ടിനുള്ളിൽ തളച്ചിടാതെ, സാധാരണക്കാരന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും ഇല്ലായ്മകളുടെയും ഇടയിലേക്ക് അദ്ദേഹം ഇറക്കിവിട്ടു. “ഉറക്കുപാട്ടുകളരുതു, പാടരുതൊരിക്കലുമെന്റെ മണി വിപഞ്ചികേ” എന്ന് അദ്ദേഹം പാടിയത് തന്റെ കവിത എപ്പോഴും ജാഗരൂകമായിരിക്കണം എന്ന നിർബന്ധമുള്ളതുകൊണ്ടാണ്. അനാചാരങ്ങളുടെയും കെട്ടകാലത്തിന്റെയും നേർക്കുയർന്ന ഒരു വലിയ ചൂണ്ടുവിരലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യജീവിതം.
പതിരു കുറഞ്ഞതും കതിർക്കനം കൂടിയതുമായ കവിതകളായിരുന്നു ഒളപ്പമണ്ണയുടേത്. പദപ്രയോഗങ്ങളിലൂടെ വായനക്കാരെ സ്തബ്ധരാക്കുന്നതിന് പകരം, മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകിവരുന്ന പദങ്ങളെയാണ് അദ്ദേഹം കവിതയിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്. വാക്കിന്റെ സാധ്യതയും പരിമിതിയും ഒരുപോലെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ കവി, മലയാള കവിതയ്ക്ക് നൽകിയത് മിതത്വത്തിന്റെയും സത്യസന്ധതയുടെയും പുതിയൊരു ദിശാബോധമാണ്. അതിസാധാരണമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അത്ഭുതം പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സിദ്ധി അദ്ദേഹത്തിന് സ്വന്തമായിരുന്നു. കാലം എത്ര മാറുമ്പോഴും ഒളപ്പമണ്ണക്കവിതകളുടെ വിസ്മയം നിത്യനൂതനമായി നിലകൊള്ളുന്നു. അത് വാക്കുകളുടെ ആഘോഷമല്ല, മറിച്ച് വാക്കിന്റെ വിശുദ്ധിയാണ്.
