ഭൂരിപക്ഷം ആളുകളും ഒരു സുരക്ഷിത ജീവിതത്തിനായി സർക്കാർ ജോലിയെയാണ് പ്രധാനമായും ആശ്രയിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഭാരത് പെട്രോളിയം കോർപ്പറേഷൻ ലിമിറ്റഡിൽ (ബിപിസിഎൽ) ലഭിച്ച ഉയർന്ന ശമ്പളമുള്ള ജോലി വേണ്ടെന്നുവെച്ചിരിക്കുകയാണ് സൗരഭ് മിത്തൽ എന്ന 25 കാരനായ എഞ്ചിനീയർ. വെറും 22-ാം വയസിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ച ഈ ഹരിയാന സ്വദേശിക്ക് പ്രതിവർഷം 20 ലക്ഷത്തോളം രൂപയായിരുന്നു ശമ്പളം. എൻഐടി കുരുക്ഷേത്രയിൽ നിന്നുള്ള എഞ്ചിനീയറിങ് ബിരുദധാരിയായ മിത്തൽ, മികച്ച പാക്കേജും ഒരു പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനം നൽകുന്ന ആനുകൂല്യങ്ങളും പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് ബിപിസിഎല്ലിൽ ചേർന്നത്. സിലിഗുരിയിൽ ‘അസിസ്റ്റന്റ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫ് ലൂബ്സ് സെയിൽസ്’ ആയി നിയമിതനായ അദ്ദേഹം നോർത്ത് ബംഗാൾ, സിക്കിം, ഭൂട്ടാൻ എന്നിവിടങ്ങളിലെ കമ്പനിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളായിരുന്നു കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത്. എന്നാൽ മോശം തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങൾ, അമിതമായ ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്വം, നിരന്തരമായ മാനസിക സമ്മർദ്ദം എന്നിവയാണ് തന്നെ ഈ തീരുമാനത്തിലേക്ക് നയിച്ചതെന്ന് സൗരഭ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആളുകൾ പുറമേനിന്ന് ഭാവനയിൽ കാണുന്നത് പോലെയല്ല അവിടുത്തെ യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങളെന്നാണ് സൗരഭ് പറയുന്നത്. കമ്പനികൾ പേപ്പറുകളിൽ മാത്രം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ആനുകൂല്യങ്ങളൊന്നും ജീവനക്കാരുടെ ദൈനംദിന തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പ്രതിഫലിക്കാറില്ല. ജീവനക്കാരെ സ്വന്തം നാട്ടിൽ നിന്നും ഒരുപാട് ദൂരേക്ക് അയക്കുകയും ഓരോ മൂന്ന്-നാല് വർഷം കൂടുമ്പോൾ നിർബന്ധപൂർവ്വം സ്ഥലം മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയാണ് അവിടെയുള്ളത്. അവിവാഹിതനായിരിക്കുമ്പോൾ ഇത് വലിയ പ്രശ്നമായി തോന്നില്ലെങ്കിലും, ഒരു കുടുംബമാകുമ്പോൾ ഇത്തരം സ്ഥലംമാറ്റങ്ങൾ ജീവിതം കഠിനമാക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഇതിനുപുറമേ, വർഷം തോറും ലഭിക്കുന്ന സാധാരണയായ മൂന്ന് ശതമാനം ശമ്പള വർധനവും, കൃത്യമായ യോഗ്യതയ്ക്ക് പകരമായി കേവലം സീനിയോറിറ്റിയുടെ മാത്രം അടിസ്ഥാനത്തിൽ നൽകുന്ന പ്രമോഷനുകളും കരിയറിലെ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള സാധ്യതകളെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുന്നതായിരുന്നു എന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
സിലിഗുരിയിലെ ഒരു വെയർഹൗസിലായിരുന്നു സൗരഭിന്റെ ഓഫീസ് ക്രമീകരിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ പോലും ഇല്ലാത്ത വളരെ മോശം അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അത്. അവിടുത്തെ പ്രവർത്തനരീതികൾ തികച്ചും കാലഹരണപ്പെട്ടതാണെന്നും, ഓഫീസിലെ ജീവനക്കാരുടെ ശരാശരി പ്രായം 50 വയസാണെന്നും സൗരഭ് വിവരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ പ്രൊഫഷണൽ ജോലിയേക്കാൾ കൂടുതൽ പേപ്പർ ജോലികൾക്കായിരുന്നു അവിടെ പ്രാധാന്യം. ഓഫീസിലെ എയർ കണ്ടീഷണർ കേടായപ്പോൾ അത് സ്വന്തം ചിലവിൽ നന്നാക്കേണ്ടി വന്നു. ഇതിലും ദയനീയമായ കാര്യം കുടിവെള്ളമോ ടോയ്ലറ്റ് സംവിധാനമോ പോലും ആ ഓഫീസിൽ ലഭ്യമായിരുന്നില്ല എന്നതാണ്.
ഓഫീസിൽ അടിസ്ഥാന ആവശ്യമായ ടോയ്ലറ്റ് ഇല്ലെന്ന കാര്യം തന്റെ മാനേജർ, സീനിയർ മാനേജ്മെന്റ്, എച്ച്ആർ വിഭാഗം എന്നിവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പലതവണ പെടുത്തിയെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. ഇതൊരു ‘ബിസിനസ്സ് പ്രശ്നം’ ആണെന്നും തങ്ങളുടെ പരിധിയിൽ വരുന്ന കാര്യമല്ലെന്നുമാണ് എച്ച്ആർ ഇതിന് മറുപടി നൽകിയത്. ടോയ്ലറ്റ് നിർമ്മാണത്തിനുള്ള ബഡ്ജറ്റിനായി അപേക്ഷിക്കാമെന്ന് മാനേജർ സമ്മതിച്ചെങ്കിലും, ഒരു വാഷ്റൂം നിർമ്മിക്കുന്നത് വഴി കമ്പനിക്ക് എന്ത് സാമ്പത്തിക ലാഭമാണ് (ROI) ലഭിക്കുക എന്ന് ചോദിച്ച് ഫിനാൻസ് വിഭാഗം ആ അപേക്ഷയും നിരസിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ അടിസ്ഥാന മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ പോലും നിഷേധിക്കപ്പെടുകയും, ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്തത്രയുള്ള മേധാവിത്വം സഹിക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്ത സാഹചര്യത്തിലാണ് വലിയ ശമ്പളമുള്ള ജോലി ഉപേക്ഷിക്കാൻ താൻ നിർബന്ധിതനായതെന്ന് സൗരഭ് മിത്തൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
