മലയാള സിനിമയിലെ മലബാർ വസന്തത്തിന് തിരികൊളുത്തിയത് അവിടുത്തെ തനിമയുള്ള സംഗീതമാണ്. പഴയകാലത്തെ മനോഹരമായ മാപ്പിളപ്പാട്ടുകൾ ഇന്ന് പുതുതലമുറയുടെ പ്ലേലിസ്റ്റുകളിൽ ‘ട്രെൻഡിംഗ്’ ലിസ്റ്റിൽ ഇടംപിടിക്കുന്നത് നാം കാണുന്നു. ഇതിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു ‘പെരുമഴക്കാലം’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ “താമരക്കുരുവിക്ക് തട്ടമിട്…” എന്ന ഗാനം. എം. ജയചന്ദ്രന്റെ സംഗീതത്തിൽ വിരിഞ്ഞ ഈ പാട്ട് മലബാറിലെ കല്യാണവീടുകളുടെയും മൈലാഞ്ചിക്കൈകളുടെയും സുഗന്ധം മലയാളിയുടെ സ്വീകരണമുറികളിലേക്ക് എത്തിച്ചു. പഴയ ഇണങ്ങളെ പുതിയ കാലത്തെ ഓർക്കസ്ട്രേഷൻ വഴി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു വലിയ വിഭാഗം പ്രേക്ഷകരെ ആകർഷിക്കാൻ സിനിമയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു.
ഈ പ്രയാണം പിന്നീട് ഒട്ടനവധി സിനിമകളിലൂടെ കടന്നുപോയി. ‘ഉസ്താദ് ഹോട്ടലിലെ’ മനോഹരമായ സൂഫി സംഗീതവും ‘ഹലാൽ ലവ് സ്റ്റോറി’യിലെ നാടൻ ഇണങ്ങളും മലബാർ സംഗീതത്തിന്റെ വൈവിധ്യം വെളിപ്പെടുത്തി. ഏറ്റവും ഒടുവിൽ ‘ദിൽ ഹേ ഫാത്തിമ’ പോലുള്ള ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, പഴയ മാപ്പിളപ്പാട്ടിന്റെ തനിമ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ അതിനെ ഒരു ആധുനിക പോപ്പ് ശൈലിയിലേക്ക് മാറ്റാൻ സിനിമയ്ക്ക് സാധിക്കുന്നു. ഇത് മലബാർ സംഗീതത്തിന് ഒരു ആഗോള അപ്പീൽ നൽകുകയും യുവതലമുറയെ ഈ പാരമ്പര്യത്തോടു അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
സംഗീതം കഴിഞ്ഞാൽ മലബാറിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് അവിടുത്തെ കാൽപ്പന്തുകളിയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശമാണ്. ഫുട്ബോൾ വെറുമൊരു കളിയല്ല, മറിച്ച് മലബാറിലെ മനുഷ്യരുടെ ആത്മാവാണെന്ന് സിനിമകൾ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ഇതിൽ ഏറ്റവും വലിയ നാഴികക്കല്ലായിരുന്നു ‘സുഡാനി ഫ്രം നൈജീരിയ’. സെവൻസ് ഫുട്ബോളിന്റെ ആവേശത്തെയും അതിനുപിന്നിലെ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹത്തെയും ഇത്രത്തോളം സത്യസന്ധമായി ആവിഷ്കരിച്ച മറ്റൊരു ചിത്രമുണ്ടാകില്ല. ഒരു വിദേശ താരത്തോടുള്ള മലപ്പുറത്തെ ഉമ്മമാരുടെ സ്നേഹവും അവിടുത്തെ മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ദൃഢമായ ബന്ധവും ഫുട്ബോൾ മൈതാനങ്ങളിൽ നിന്ന് വീടുകളിലേക്ക് പടരുന്ന കാഴ്ച മലയാള സിനിമയുടെ പുതിയൊരു മുഖമായിരുന്നു.
ഈ ഫുട്ബോൾ ആവേശം പിന്നീട് വന്ന ‘കെ.എൽ. 10 പത്ത്’ ലും ‘തല്ലുമാല’യിലും കൂടുതൽ വർണ്ണാഭമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ ‘ഡർബി ‘പോലുള്ള സിനിമകളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, ഫുട്ബോൾ എന്ന വികാരം മലബാറിന്റെ പാരമ്പര്യവുമായി എത്രത്തോളം ഇഴചേർന്നു കിടക്കുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. ഓരോ സെവൻസ് ടൂർണമെന്റും അവിടുത്തെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന വൈകാരികമായ ചലനങ്ങൾ സിനിമയ്ക്ക് മികച്ച കഥാപശ്ചാത്തലമൊരുക്കുന്നു.
മലബാർ സിനിമകളിൽ വന്ന വിപ്ലവകരമായ മാറ്റമായിരുന്നു ‘തല്ലുമാല’. പഴയകാലത്തെ പാവം ഇമേജിൽ നിന്നും മാറി, അതിവേഗതയുള്ള, സ്റ്റൈലിഷ് ആയ മലബാർ യുവാക്കളുടെ ലോകമാണ് ഈ സിനിമ തുറന്നുകാട്ടിയത്. മണവാളൻ വസീമും സംഘവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് മലബാറിലെ പുതിയ തലമുറയെയാണ്. അവരുടെ കളർഫുൾ ആയ വസ്ത്രങ്ങൾ , ഏറ്റവും പുതിയ മോഡൽ കാറുകൾ, സോഷ്യൽ മീഡിയയോടുള്ള പ്രിയം, സൗഹൃദത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള തല്ലുകൾ എന്നിവയെല്ലാം മലബാറിലെ ഇന്നത്തെ യുവാക്കളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ചയാണ്.
പൊന്നാനി, കോഴിക്കോട് ഭാഗങ്ങളിലെ യുവാക്കളുടെ ഈ ‘മാസ്സ്’ കൾച്ചർ കേവലം വിനോദത്തിനപ്പുറം ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഒരു തലമുറയുടെ അടയാളപ്പെടുത്തലാണ്. തല്ലും പാട്ടും ആഘോഷവും ചേർന്ന ഈ ശൈലി മലബാറിനെ ഒരു ‘കൂൾ’ ലൊക്കേഷനായി പ്രേക്ഷകർക്കിടയിൽ മാറ്റിമറിച്ചു. പഴയകാല സിനിമകളിലെ ഒതുക്കമുള്ള നായക സങ്കൽപ്പങ്ങളെ പൊളിച്ചെഴുതിക്കൊണ്ട്, സ്വന്തം വസ്ത്രധാരണത്തിലും സംസാരശൈലിയിലും അഭിമാനിക്കുന്ന മലബാർ യുവാക്കളെ ഇന്ന് സിനിമ ഹീറോകളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
മലബാറിന്റെ ഭാഷാശൈലിയും ഇന്ന് സിനിമയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. കോഴിക്കോടൻ സ്ലാങ്ങിലെ സ്നേഹവും കണ്ണൂരിലെ ആർജ്ജവവും മലപ്പുറത്തെ കനിവും ആ ഭാഷയിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്നു. ‘ഉസ്താദ് ഹോട്ടൽ’ പോലുള്ള സിനിമകൾ മലബാറിലെ ഭക്ഷണത്തെയും അവിടുത്തെ ആതിഥ്യമര്യാദയെയും ആഘോഷിച്ചപ്പോൾ അത് ആഗോളതലത്തിൽ തന്നെ വലിയ സ്വീകാര്യത നേടി. “ഇത് ബിരിയാണിയല്ല, സ്നേഹമാണ്” എന്ന ഡയലോഗ് മലബാറിന്റെ ഭക്ഷണസംസ്കാരത്തെ ഒറ്റവാചകത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്തി.
മലബാറിലെ മനുഷ്യർക്കിടയിലുള്ള നിഷ്കളങ്കമായ ബന്ധങ്ങൾ, ജാതിക്കും മതത്തിനുമപ്പുറമുള്ള സ്നേഹം എന്നിവയെല്ലാം പോസിറ്റീവ് ആയ രീതിയിൽ സിനിമകൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ‘തീവണ്ടി’, ‘അനുരാഗ കരിക്കിൻ വെള്ളം’, ‘തമാശ’ തുടങ്ങിയ സിനിമകളെല്ലാം മലബാറിലെ ജീവിതത്തെ ഇത്രത്തോളം മനോഹരമായി അവതരിപ്പിക്കാൻ കാരണവും അവിടുത്തെ നാട്ടുനന്മ തന്നെയാണ്.
പഴയ മാപ്പിളപ്പാട്ടുകളുടെ ഈണവും സെവൻസ് ഫുട്ബോൾ മൈതാനങ്ങളിലെ ആവേശവും ചേർന്നൊരുക്കുന്ന ഈ മലബാർ പാക്കേജ് മലയാള സിനിമയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു വിജയമന്ത്രമാണ്. പാരമ്പര്യത്തെ കൈവിടാതെ തന്നെ പുതുമകളെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന മലബാറിന്റെ ഈ സവിശേഷതയാണ് ചലച്ചിത്രകാരന്മാരെ ഇന്നും അങ്ങോട്ടേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നത്. സംഗീതവും കായികവും ജീവിതവും ഒരേ നൂലിൽ കോർത്തുവച്ച ഈ മലബാർ പെരുമ മലയാള സിനിമയ്ക്ക് പുതിയൊരു വസന്തകാലമാണ് സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നത്.
മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ വലിയ പാഠങ്ങൾ ലളിതമായ ശൈലിയിൽ പറഞ്ഞുതരുന്ന മലബാർ സിനിമകൾ, വരുംകാലങ്ങളിലും മലയാള സിനിമയുടെ മാറ്റത്തിന്റെ ചാലകശക്തിയായി തുടരുമെന്നതിൽ തർക്കമില്ല. സ്നേഹം കൊണ്ടും സംഗീതം കൊണ്ടും ലോകത്തെ കീഴടക്കുന്ന ഈ മലബാർ മാജിക് ഇനിയും വെള്ളിത്തിരയിൽ വിസ്മയങ്ങൾ തീർക്കട്ടെ.
