കോട്ടയം : പതിനാറ് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ആ മാർച്ച് മാസത്തിലെ വേനൽച്ചൂടിന് കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പും ആറ്റിലെ ഓളങ്ങൾക്ക് നിലയ്ക്കാത്ത നിലവിളിയുടെ ശബ്ദവുമുണ്ട്. കാലം മാഞ്ഞിരിക്കാം, മുറിവുകൾ ഉണങ്ങിയിരിക്കാം, എങ്കിലും താഴത്തങ്ങാടിയിലെ ആ കയത്തിൽ അന്ന് മുങ്ങിപ്പോയത് ഒരു നാടിന്റെയാകെ ഹൃദയമിടിപ്പായിരുന്നു. 2010 മാർച്ച് 23-ന് ഉച്ചയ്ക്ക് 2:20-ന് ഘടികാരസൂചികൾ നിലച്ചുപോയ ആ നിമിഷം, കോട്ടയം എന്ന നഗരം ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത കറുത്ത അധ്യായമായി ഇന്നും ചരിത്രത്തിൽ അവശേഷിക്കുന്നു. ചേർത്തലയിൽ നിന്നും കുമരകം വഴി കോട്ടയത്തേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയ ‘പി.ടി.എസ്’ എന്ന ബസ്സ് ഒരു നിമിഷത്തെ നിയന്ത്രണം വിട്ട് ആഴങ്ങളിലേക്ക് മറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടെ ഇല്ലാതായത് 11 ജീവനുകളും അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളുമായിരുന്നു.
തിരുനക്കര ക്ഷേത്രത്തിലെ പത്തുദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഉത്സവത്തിന്റെ സമാപനമായ പള്ളിവേട്ട നടന്നിരുന്ന ദിവസമായിരുന്നു അത്. പകൽപൂരം കാണാനും ബന്ധുവീടുകളിൽ പോകാനുമായി ആവേശത്തോടെ ബസ്സിൽ കയറിയ പലർക്കും അത് അവസാന യാത്രയാകുമെന്ന് ആരും കരുതിയില്ല. കുമരകം ബോട്ടപകടത്തിന്റെ നടുക്കം മാറുന്നതിന് മുൻപേ വീണ്ടും വെള്ളം തട്ടിയെടുത്ത ആ ജീവനുകൾ കോട്ടയത്തിന് സഹിക്കാവുന്നതിലും അധികമായിരുന്നു.
അപകടം നടന്ന നിമിഷം മുതൽ താഴത്തങ്ങാടി പരിഭ്രാന്തമായി. ആറ്റിലേക്ക് മറിഞ്ഞ ബസ്സിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്നവരെ രക്ഷിക്കാൻ നാട്ടുകാർ ഒന്നിച്ച് പൊരുതി. ആ പുഴയോരത്ത് അന്ന് ഉയർന്നത് മക്കളെയന്വേഷിച്ചുള്ള അച്ഛനമ്മമാരുടെ നിലവിളിയും പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കായി കേഴുന്ന ഉറ്റവരുടെ രോദനവുമായിരുന്നു. രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിനിടയിൽ മറ്റുള്ളവർക്കായി ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തി ഓടിയെത്തിയ ഒരാൾ കുഴഞ്ഞുവീണു മരിച്ച വാർത്ത ആ ദുരന്തത്തിന്റെ തീവ്രത ഇരട്ടിയാക്കി. മറ്റൊരാളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ആത്മത്യാഗത്തിനിടെ പൊലിഞ്ഞുപോയ ആ മനുഷ്യൻ ഈ നാടിന്റെ നൊമ്പരമായി ഇന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.
2002-ലെ കുമരകം ബോട്ടപകടത്തിൽ 29 പേർ മരിച്ചതിന്റെ എട്ടാം വർഷമായിരുന്നു ഈ ദുരന്തം സംഭവിച്ചത്. ആ പഴയ മുറിവുകൾ വീണ്ടും പഴുത്തതുപോലെ കോട്ടയം തേങ്ങി. താഴത്തങ്ങാടിയിലെ ആ റോഡിലൂടെ ഇന്ന് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ കയത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ പഴയ ആ ബസ്സിന്റെ നിലവിളികൾ കാറ്റിൽ ഇന്നും ഒഴുകിവരുന്നുണ്ടാകാം. 11 കുടുംബങ്ങളുടെ തണൽ മരങ്ങളാണ് അന്ന് കടപുഴകി വീണത്. ചിലർക്ക് അമ്മയെ നഷ്ടമായി, ചിലർക്ക് മക്കളെ, മറ്റു ചിലർക്ക് തങ്ങളുടെ ജീവിത പങ്കാളിയെ. ആ വിടവുകൾ നികത്താൻ 16 വർഷമല്ല, നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞാലും ആവില്ല.
ഓരോ വർഷവും മാർച്ച് 23 കടന്നുപോകുമ്പോൾ താഴത്തങ്ങാടി വീണ്ടും നിശബ്ദമാകുന്നു. ആ ആറ്റിലെ ഓളങ്ങൾ അന്ന് കണ്ട കാഴ്ചകൾ ഇന്നും അവിടെ തങ്ങുന്നുണ്ടാകാം. അപകടത്തിന് മുൻപ് ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും ഇരുന്ന ആ മുഖങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായപ്പോൾ അവശേഷിച്ചത് കുറേ ഓർമ്മകളും ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത വേദനകളും മാത്രമാണ്. ആ ദുരന്തത്തിൽ ജീവൻ നഷ്ടമായവരുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുൻപിൽ പ്രണാമം അർപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഇനിയൊരു അപകടവും ഈ നാടിനെ കണ്ണീരിലാഴ്ത്താതിരിക്കട്ടെ എന്ന് നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം.
മരണപ്പെട്ട ആ 11 പേരും, രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിനിടയിൽ വിടവാങ്ങിയ ആ ധീര മനുഷ്യനും കോട്ടയത്തിന്റെ കഠിനമായ ഓർമ്മപുസ്തകത്തിലെ കനൽവഴികളാണ്. ആ കനലുകൾ ഇന്നും അണയാതെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നീറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വിസ്മൃതിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവർ മടങ്ങിയെങ്കിലും, കോട്ടയത്തിന്റെ ഹൃദയതാളത്തിൽ താഴത്തങ്ങാടിയിലെ ആ പഴയ പി.ടി.എസ് ബസ്സും അതിലെ യാത്രക്കാരും ഇന്നും ഒരു തേങ്ങലായി അവശേഷിക്കുന്നു.
