​തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും മാറി, പച്ചപ്പാൽ മൂടിക്കിടക്കുന്ന കാര്യവട്ടം കേരള സർവ്വകലാശാലാ ക്യാമ്പസ്. ആയിരക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും സൗഹൃദങ്ങളും പൂത്തുലയുന്ന ഈ മണ്ണിൽ, ഇന്നും ചിലരെയെങ്കിലും വേട്ടയാടുന്ന, കേൾക്കുമ്പോൾ രക്തം ഉറഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു ഭീകരമായ ഓർമ്മയുണ്ട്. 2017 ഫെബ്രുവരിയിലെ ആ കറുത്ത ദിനങ്ങൾ. പ്രണയവും വിപ്ലവവും പാട്ടും ചർച്ചകളും നിറഞ്ഞ ക്യാമ്പസ് അന്തരീക്ഷത്തിന് തൊട്ടടുത്ത്, മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ അഴുകിത്തീരുകയായിരുന്നു എന്ന ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം പുറത്തുവന്ന നാളുകൾ.

​ബോട്ടണി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന് സമീപമുള്ള വിജനമായ, എന്നാൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ നിത്യവും നടന്നുപോകുന്ന ആ വഴിയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ഒരു പഴയ തൂക്കുമെത്ത . അതായിരുന്നു ആ ഭീകരതയുടെ ഉറവിടം. ഏകദേശം 20 ദിവസത്തോളമാണ് ആ തൂക്കുമെത്തയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു മനുഷ്യശരീരം പ്രകൃതിയുടെ ക്രൂരതയ്ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെട്ട് കിടന്നത്. നാം ചിരിച്ചും കളിച്ചും നടന്ന അതേ മരത്തണലിൽ, നമ്മുടെ തൊട്ടടുത്ത് ഒരു മനുഷ്യൻ ശ്വാസമറ്റ്, ശരീരം ജീർണ്ണിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു എന്നത് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ പോലും ഇന്നും പലരുടെയും ഉള്ളിലൊരു തണുപ്പ് പടരും.
​ആരാണ് ആ നിഗൂഢ മനുഷ്യൻ?

​ക്യാമ്പസിനുള്ളിൽ സ്ഥിരമായി കണ്ടിരുന്ന, ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്ത, പ്രായമായ ഒരു അന്യസംസ്ഥാനക്കാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ക്യാമ്പസിലെ മരങ്ങൾക്കും പക്ഷികൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു നിഴലായി മാത്രം കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരാൾ. പകൽ സമയം നഗരത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ഭിക്ഷാടനം നടത്തി ജീവിതമാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന അദ്ദേഹം, രാത്രിയാകുമ്പോൾ കാര്യവട്ടം ക്യാമ്പസിന്റെ ശാന്തതയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുമായിരുന്നു. തന്റെ കൈവശമുള്ള പഴയ തുണികൾ കൊണ്ട് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു മെത്ത കെട്ടി, നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി ഉറങ്ങുന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ പതിവ്.

​ആരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരോ, വന്ന ഇടമോ അന്വേഷിച്ചില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ആ ക്യാമ്പസിലെ ആയിരക്കണക്കിന് ബുദ്ധിജീവികൾക്കും വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും ഇടയിൽ അയാൾ വെറുമൊരു ‘അദൃശ്യ മനുഷ്യൻ’ മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ, പതിവുപോലെ ആ തൂക്കുമെത്തയിൽ കിടന്ന അയാൾ പിന്നെ എഴുന്നേറ്റില്ല. ഉറക്കത്തിൽ എപ്പോഴോ വന്ന ഹൃദയാഘാതം അയാളെ മരണത്തിന്റെ തണുപ്പിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ആരും കാണാതെ, ആരും കേൾക്കാതെ, ഒരു തേങ്ങൽ പോലും ബാക്കിവെക്കാതെ അയാൾ അവിടെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു.
​20 ദിവസത്തെ ഭീകരമായ നിശബ്ദത

​ഈ സംഭവത്തെ ഏറ്റവും ഭീകരമാക്കുന്നത് ആ 20 ദിവസങ്ങളാണ്. ഫെബ്രുവരിയിലെ ചൂടിൽ, ആ അടച്ചിട്ട തൂക്കുമെത്തയ്ക്കുള്ളിൽ കിടന്ന ശരീരം വേഗത്തിൽ ജീർണ്ണിക്കാൻ തുടങ്ങി. മൃതദേഹത്തിൽ നിന്ന് അഴുകിയ ഗന്ധം ഉയർന്നു തുടങ്ങിയിട്ടും, അത് വന്യജീവികൾ ചത്തതാണെന്നോ മറ്റോ കരുതി പലരും അവഗണിച്ചു. വിദ്യാർത്ഥികൾ ആ മരത്തിന് തൊട്ടടുത്തിരുന്ന് സംസാരിച്ചു, കവിതകൾ ചൊല്ലി, രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾ നടത്തി. പക്ഷേ, തങ്ങളുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ അഴുകി ഇല്ലാതാവുകയാണെന്ന് ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
​മൃതദേഹം കണ്ടെത്തുമ്പോൾ അത് വിവരിക്കാനാവാത്ത വിധം ഭീകരമായിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മാംസം ഉരുകി ഒലിച്ചിരുന്നു. മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം പ്രാണികൾ ആക്രമിച്ച് വികൃതമാക്കിയിരുന്നു. എല്ലുകൾ പുറത്തുകാണുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ആ മൃതദേഹം. ആ തൂക്കുമെത്ത ഒന്ന് തുറന്നു നോക്കാൻ പോലും പോലീസുകാരും വിറച്ചുപോയ നിമിഷം. ഒരു മനുഷ്യൻ ഇത്രത്തോളം അനാഥനായി, ഇത്രത്തോളം ഭീകരമായി ഇല്ലാതാകുമെന്ന് ആരും കരുതിയിരുന്നില്ല.

​ഈ സംഭവം കേവലം ഒരു മരണം മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണുതുറപ്പിക്കേണ്ട ഒരു വലിയ പാഠം കൂടിയാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന ഒരു ക്യാമ്പസിനുള്ളിൽ, ഒരാൾ മരിച്ച് 20 ദിവസമായിട്ടും ആരും അറിഞ്ഞില്ല എന്നത് മനുഷ്യത്വത്തിന് ഏറ്റ വലിയ മുറിവാണ്. നമ്മൾ എത്രത്തോളം ആത്മകേന്ദ്രീകൃതമായി മാറുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു ആ തൂക്കുമെത്ത.
​ഇന്നും കാര്യവട്ടം ക്യാമ്പസിലെ ആ പഴയ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, കാറ്റിന് വല്ലാത്തൊരു ഗന്ധമുള്ളതുപോലെ ചിലർക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. ആ അന്യസംസ്ഥാനക്കാരന്റെ ആത്മാവ് ഇന്നും അവിടെ അലയുന്നുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരുണ്ട്. ഭയം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സഹതാപം കൊണ്ട്. നമ്മൾ കാണാതെ പോയ, നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ ആ നിശബ്ദനായ മനുഷ്യൻ ഇന്നും ആ മരച്ചുവടുകളിൽ ഒരു ഭീകരമായ ഓർമ്മയായി അവശേഷിക്കുന്നു.

​മരണത്തിന് ശേഷവും ആ മനുഷ്യൻ അനാഥനായി തുടർന്നു. ആരും ഏറ്റെടുക്കാനില്ലാതെ, പേരോ നാടോ ഇല്ലാതെ അയാൾ മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങി. പക്ഷേ, കാര്യവട്ടം ക്യാമ്പസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആ ‘തൂക്കുമെത്തയിലെ മരണം’ എന്നും ഭീതിയോടെയും നടുക്കത്തോടെയും മാത്രം ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നായി നിലനിൽക്കും. നമ്മൾ ദിവസവും കടന്നുപോകുന്ന ഇടങ്ങളിൽ, നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യരെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന, മനസാക്ഷിയെ മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കറുത്ത ഓർമ്മ…