മലയാള സിനിമയിലെ മലബാർ വസന്തത്തിന് തിരികൊളുത്തിയത് അവിടുത്തെ തനിമയുള്ള സംഗീതമാണ്. പഴയകാലത്തെ മനോഹരമായ മാപ്പിളപ്പാട്ടുകൾ ഇന്ന് പുതുതലമുറയുടെ പ്ലേലിസ്റ്റുകളിൽ ‘ട്രെൻഡിംഗ്’ ലിസ്റ്റിൽ ഇടംപിടിക്കുന്നത് നാം കാണുന്നു. ഇതിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു ‘പെരുമഴക്കാലം’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ “താമരക്കുരുവിക്ക് തട്ടമിട്…” എന്ന ഗാനം. എം. ജയചന്ദ്രന്റെ സംഗീതത്തിൽ വിരിഞ്ഞ ഈ പാട്ട് മലബാറിലെ കല്യാണവീടുകളുടെയും മൈലാഞ്ചിക്കൈകളുടെയും സുഗന്ധം മലയാളിയുടെ സ്വീകരണമുറികളിലേക്ക് എത്തിച്ചു. പഴയ ഇണങ്ങളെ പുതിയ കാലത്തെ ഓർക്കസ്ട്രേഷൻ വഴി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു വലിയ വിഭാഗം പ്രേക്ഷകരെ ആകർഷിക്കാൻ സിനിമയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു.
ഈ പ്രയാണം പിന്നീട് ഒട്ടനവധി സിനിമകളിലൂടെ കടന്നുപോയി. ‘ഉസ്താദ് ഹോട്ടലിലെ’ മനോഹരമായ സൂഫി സംഗീതവും ‘ഹലാൽ ലവ് സ്റ്റോറി’യിലെ നാടൻ ഇണങ്ങളും മലബാർ സംഗീതത്തിന്റെ വൈവിധ്യം വെളിപ്പെടുത്തി. ഏറ്റവും ഒടുവിൽ ‘ദിൽ ഹേ ഫാത്തിമ’ പോലുള്ള ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, പഴയ മാപ്പിളപ്പാട്ടിന്റെ തനിമ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ അതിനെ ഒരു ആധുനിക പോപ്പ് ശൈലിയിലേക്ക് മാറ്റാൻ സിനിമയ്ക്ക് സാധിക്കുന്നു. ഇത് മലബാർ സംഗീതത്തിന് ഒരു ആഗോള അപ്പീൽ നൽകുകയും യുവതലമുറയെ ഈ പാരമ്പര്യത്തോടു അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
