​ആഗോള സാമ്പത്തിക ക്രമത്തിൽ തൊഴിൽ വിപണികൾ അങ്ങേയറ്റം അസ്ഥിരമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് നമ്മൾ കടന്നുപോകുന്നത്. പിരിച്ചുവിടലുകളും സ്ഥാപനങ്ങൾ പൂട്ടുന്നതും ഇന്ന് നിത്യസംഭവമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ, പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന ജോലി നഷ്ടം ഒരു വ്യക്തിയെ മാനസികമായും സാമൂഹികമായും തകർക്കാൻ പോന്നതാണ്. ഇവിടെയാണ് എമർജൻസി ഫണ്ട് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമായി മാറുന്നത്. കടക്കെണിയിലേക്ക് വീണുപോകാതെയും, മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ കൈനീട്ടാതെയും സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് മറ്റൊരു തൊഴിൽ കണ്ടെത്താനുള്ള സമയം ഈ ഫണ്ട് നമുക്ക് നൽകുന്നു. ചികിത്സാ ചെലവുകൾ, വാഹനങ്ങളുടെ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രവചനാതീതമായ കുടുംബപരമായ ബാധ്യതകൾ എന്നിവ വരുമ്പോൾ സാധാരണക്കാരൻ നേരിടുന്ന ആദ്യ വെല്ലുവിളി വായ്പകളെ ആശ്രയിക്കുക എന്നതാണ്. ഉയർന്ന പലിശയുള്ള ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് വായ്പകളിലേക്കും വ്യക്തിഗത ലോണുകളിലേക്കും നീങ്ങുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയെ ദീർഘകാല സാമ്പത്തിക അടിമത്തത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുക. ഈ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ എമർജൻസി ഫണ്ട് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.

​ഒരു വ്യക്തി എത്ര തുക എമർജൻസി ഫണ്ടായി കരുതണം എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൊഴിൽ സാഹചര്യവുമായും ജീവിതശൈലിയുമായും നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധരുടെ പൊതുവായ അഭിപ്രായപ്രകാരം മൂന്നു മുതൽ ആറു മാസം വരെയുള്ള ജീവിതച്ചെലവുകൾക്ക് തുല്യമായ തുക കൈവശം ഉണ്ടായിരിക്കണം. എന്നാൽ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഇത് എത്രത്തോളം പര്യാപ്തമാണെന്നത് ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഫ്രീലാൻസർമാർ, സ്ഥിരവരുമാനമില്ലാത്ത സംരംഭകർ, ഗുരുതരമായ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളുള്ളവർ അല്ലെങ്കിൽ വലിയൊരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരം ചുമക്കുന്നവർ എന്നിവർക്ക് ഈ പരിധി പന്ത്രണ്ട് മാസമെങ്കിലും ആയി നിശ്ചയിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധിപരം. കാരണം, വിപണിയിലെ മാന്ദ്യമോ ആരോഗ്യപരമായ പ്രതിസന്ധികളോ എത്രകാലം നീണ്ടുനിൽക്കുമെന്ന് ആർക്കും പ്രവചിക്കാനാവില്ല. ഒരു ഭരണകൂടം യുദ്ധകാലത്തേക്ക് കരുതിവെക്കുന്ന കരുതൽ ധനം പോലെ, വ്യക്തികളും തങ്ങളുടെ മോശം കാലത്തേക്ക് ഈ കരുതൽ ശേഖരം വർദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.