കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ചോരകൊണ്ടെഴുതിയ ഭീതിയുടെ ഒരു അധ്യായമുണ്ട്. എൺപതുകളുടെ പകുതിയിൽ മലബാറിലെയും മധ്യകേരളത്തിലെയും ഗ്രാമങ്ങളെ വിറപ്പിച്ച ‘റിപ്പർ’ കാലം. സന്ധ്യാനേരത്ത് വിളക്കണച്ച് വീടിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്ന സാധാരണക്കാരന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തിയ ആ ഇരുണ്ട നാളുകളെ ഒരു കഥാചിത്രമെന്നോണം താഴെ വിവരിക്കുന്നു.

​പാലക്കാട്ടെയും തൃശൂരിലെയും ഇടവഴികളിൽ അന്ന് രാത്രികൾക്ക് മരണത്തിന്റെ തണുപ്പായിരുന്നു. പകൽവെളിച്ചത്തിൽ സുരക്ഷിതമെന്ന് തോന്നിയ നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളം, ഇരുട്ടിന്റെ യാമങ്ങളിൽ ഒരു അദൃശ്യരൂപിയുടെ മുന്നിൽ വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു. ജനലഴികൾക്കിടയിലൂടെ പതുങ്ങിയെത്തുന്ന മരണം – അതായിരുന്നു അന്നത്തെ പ്രധാന ഭീതി. ഒരു കുടുംബം മുഴുവൻ ഉറക്കമില്ലാതെ, നേരം വെളുക്കുവോളം പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കഴിഞ്ഞുപോയ ആ രാത്രികൾ ഇന്നും പഴയ തലമുറയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിറയലായി അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. ജനലുകളിൽ ഇരുമ്പ് വലകൾ അടിച്ചുറപ്പിച്ചും, വാതിലുകൾക്ക് പിന്നിൽ ഭാരമേറിയ വസ്തുക്കൾ നീക്കിവെച്ചും അവർ സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും, ആ ഇരുൾരൂപം എവിടെനിന്നോ കടന്നുവന്നു.

​സാധാരണക്കാരനായ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഇത്രമേൽ ഭീകരമായ ഒരു മൃഗത്തിന് എങ്ങനെ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയും? അതായിരുന്നു ‘റിപ്പർ’ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ട ചന്ദ്രൻ കേരളത്തിന് മുന്നിൽ വെച്ച ചോദ്യം. അയാൾക്ക് കൊല്ലാൻ കാരണങ്ങൾ വേണ്ടായിരുന്നു. പകയോ പ്രതികാരമോ ആയിരുന്നില്ല ആ ഇരുമ്പുവടിയെ നയിച്ചിരുന്നത്; മറിച്ച്, അഗാധനിദ്രയിൽ കഴിയുന്ന നിഷ്കളങ്കരുടെ തലയോട്ടി തകർക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ഒരുതരം വികൃതമായ ആവേശമായിരുന്നു. ഒരു വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമായിരുന്ന അച്ഛനെയും അമ്മയെയും മക്കളെയും ഒരൊറ്റ രാത്രികൊണ്ട് ശവപ്പറമ്പാക്കി മാറ്റാൻ അയാൾക്ക് ഒരു ദാക്ഷിണ്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ മുഖങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം തകർക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആയുധമായി അയാൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് കനത്ത ഒരു ഇരുമ്പുദണ്ഡായിരുന്നു. ആ ദണ്ഡുകൊണ്ട് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവരുടെ തലയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ അടി – അതായിരുന്നു അയാളുടെ രീതി.

​അക്കാലത്ത് മലബാറിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ പുരുഷന്മാർ സംഘം ചേർന്ന് രാത്രി കാവൽ നിൽക്കുമായിരുന്നു. ടോർച്ചുകളും വടികളുമായി അവർ തെരുവുകളിൽ റോന്തുചുറ്റി. എന്നിട്ടും ചന്ദ്രൻ തന്റെ വേട്ട തുടർന്നു. പോലീസിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊരു നിഴൽ യുദ്ധമായിരുന്നു. തെളിവുകളില്ലാത്ത, സാക്ഷികളില്ലാത്ത ‘പെർഫെക്റ്റ് ക്രൈമുകൾ’. ഓരോ കൊലപാതകത്തിന് ശേഷവും അയാൾ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷനായി. മോഷണമായിരുന്നില്ല അയാളുടെ ലക്ഷ്യം എന്ന് പോലീസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഭീതി ഇരട്ടിയായത്. കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ആഭരണങ്ങളോ പണമോ അപൂർവ്വമായേ അയാൾ എടുത്തിരുന്നുള്ളൂ. അയാളുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം ആ ക്രൂരമായ കൊലപാതകം നൽകുന്ന ആനന്ദം മാത്രമായിരുന്നു.

​റിപ്പർ ചന്ദ്രൻ എന്ന പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ജനങ്ങൾ വാതിലുകൾ ഇരട്ടി ഭദ്രമാക്കി. പോലീസ് സേന മുഴുവൻ തെരുവിലിറങ്ങിയിട്ടും അയാളെ പിടികൂടാൻ കഴിയാത്തത് വലിയ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് കാരണമായി. ഓരോ തവണയും പോലീസ് എത്തുമ്പോഴേക്കും അയാൾ സ്ഥലം വിട്ടിട്ടുണ്ടാകും. അയാൾ ഒരു മനുഷ്യനല്ലെന്നും, എന്തോ പ്രേതരൂപമാണെന്നും വരെ അക്കാലത്ത് നാട്ടുകാർക്കിടയിൽ കിംവദന്തികൾ പരന്നു. കാറ്റുപോലും ഭയന്ന് വീശിയിരുന്ന ആ നാളുകളിൽ, തെരുവുനായ്ക്കളുടെ ഓരിയിടൽ പോലും ജനങ്ങളിൽ പരിഭ്രാന്തി പടർത്തി.

​ഒടുവിൽ നിയമത്തിന്റെ കെണിയിൽ ആ ‘മനുഷ്യരൂപമുള്ള പിശാച്’ കുടുങ്ങിയപ്പോൾ കേരളം ഞെട്ടിപ്പോയി. കണ്ടാല്‍ പാവം എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരൻ ഇത്രയും ക്രൂരമായ കൊലപാതക പരമ്പരകൾക്ക് പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ആർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. അയാൾക്ക് കൊമ്പുകളോ ഭീകരമായ രൂപമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നമുക്കിടയിൽ ഒരാളായി, യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ അയാൾ നടന്നുനീങ്ങി. പിടിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷം അയാൾ നടത്തിയ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ പോലീസുകാരെ പോലും സ്തംഭിച്ചുപോയി. താൻ ചെയ്ത ക്രൂരതകളെക്കുറിച്ച് യാതൊരു പശ്ചാത്താപവുമില്ലാതെയാണ് അയാൾ സംസാരിച്ചിരുന്നത്.

​വിചാരണയുടെ നാളുകളിൽ കോടതി പരിസരം ജനസമുദ്രമായി മാറി. തങ്ങളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിയ ആ രൂപത്തെ നേരിട്ട് കാണാൻ ആയിരങ്ങൾ തടിച്ചുകൂടി. നിയമത്തിന്റെ നൂലാമാലകൾക്കൊടുവിൽ അയാൾക്ക് വധശിക്ഷ വിധിക്കപ്പെട്ടു. തൂക്കുമരത്തിന്റെ തണുപ്പിലേക്ക് അയാൾ നടന്നുനീങ്ങിയപ്പോഴാണ് കേരളത്തിന്റെ രാത്രികൾക്ക് വീണ്ടും സമാധാനം ലഭിച്ചത്. 1991 ജൂലൈ മാസത്തിൽ കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിൽ വെച്ച് അയാൾ തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടു. അയാളുടെ മരണം ഒരു ഭീകരസ്വപ്നത്തിന്റെ അന്ത്യമായിരുന്നു.

​എങ്കിലും, ആ ഭീതി പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുവോ? ഇന്നും പഴയ തലമുറയിലെ ആളുകൾ രാത്രിയിൽ ജനലഴികൾ ഒന്നുകൂടി പരിശോധിക്കാറുണ്ട്. പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം കേട്ടാൽ പോലും അറിയാതെ പഴയ ആ ഭീതിയുടെ നിഴൽ അവരെ പിന്തുടരാറുണ്ട്. ചന്ദ്രൻ പോയിട്ടുണ്ടാകാം, പക്ഷേ അയാൾ കേരളീയ മനസ്സാക്ഷിയിൽ ബാക്കിവെച്ചുപോയ ആ മുറിവ് ഇന്നും ചരിത്രത്തിന്റെ ഏടുകളിൽ മായാതെ കിടക്കുന്നു. മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത ക്രൂരതയുടെ പര്യായമായി ‘റിപ്പർ’ എന്ന വാക്ക് ഇന്നും നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ അവശേഷിക്കുന്നു. അത് വെറുമൊരു പേരല്ല, ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ നിലവിളിയാണ്.

​നിഷ്കളങ്കരായ മനുഷ്യരുടെ ചോര വീണ ആ ഇടവഴികളിലൂടെ ഇന്ന് പുതിയ തലമുറ നടന്നുപോകുന്നുണ്ടാകാം. അവർക്ക് ഇതൊരു പഴങ്കഥ മാത്രമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ആ രാത്രികളെ അതിജീവിച്ചവർക്ക് അത് ഇന്നും കനലെരിയുന്ന ഓർമ്മയാണ്. ഒരു മനുഷ്യന് എങ്ങനെ ഇത്രമേൽ ഭീകരനാകാൻ കഴിയും എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഇന്നും ഉത്തരമില്ല. ഇരുട്ടിന് എപ്പോഴും ഒരു നിഗൂഢതയുണ്ട്, ആ നിഗൂഢതയ്ക്കുള്ളിൽ എവിടെയോ ചന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ള ക്രൂരതകൾ ഇനിയും ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകാം എന്ന ഭയം ഒരുപക്ഷേ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ എന്നും പിന്തുടരും.